Həftə içi axşamı idi, saat gecə on birə yaxınlaşırdı, mən isə ofisdə qalmışdım. Bilirsiniz, bəzən elə olur ki, iş elə bir yığılıb qalır ki, sən evə getməyə qorxursan, çünki sabahın iş yükü daha da ağır olacaq. Həmin gün də məhz belə idi. Bir tərəfdən kompüter ekranına süzülən işıq, o biri tərəfdən isə çöldəki qaranlıq. Heç kəs yoxdur, bütün həmkarlar çoxdan evə getmiş, mən isə təkbaşına qəhvə dəmləyib son hesabatları yoxlayırdım. Amma bilirsiniz nə oldu? Birdən əl yorğunluğu, göz gərginliyi, beynin tam tükənməsi – nə olduğunu bilmirəm, amma siçanın altında olan əlim hardasa yanlış klik etdi. Ekranda bir pəncərə açıldı, təbii ki, əvvəlcə onu bağlamaq istədim, amma o pəncərədən elə bir rəngarəng dünya göründü ki, mən dayandım. Mərmin irəliləməsinə baxan kimi. Elə isə dedim, durum bir baxım, nə var nə yox. Orada təsvir olunan oyunlar, qrafika, yazılar – hamısı mənə uzaq uşaqlıq illərini xatırlatdı, o vaxtlar ki, televizorda yeni bir cizgi filminə rast gələndə saatlarla ekrandan ayrıla bilməzdim. Artıq on dəqiqə idi ki, mən işimi unutmuşdum. Saatlar uçdu, mən isə sadəcə ekrana baxırdım, heç nə etmirdim. Və sonra qərar verdim: "Mənə bir dəqiqəlik fasilə lazımdır. İş gözləyər." Telefonuma qeyd etdim ki, bu maraqlı səhifəni evdə də açaram. Axı ofis buna görə deyil. Amma evə gedəndə, yolda düşünə-düşünə, bir daha qərara gəldim ki, bu, mənim üçün yeni bir əyləncə ola bilər. İllərdir eyni iş, eyni həftəsonları, eyni dost toplantıları – darıxmışdım, darıxmışdım ki, deyəsən, beynimin bir hissəsi sadəcə yuxuya getmişdi. Və bu səhifə mənə elə gəldi ki, yuxudan oyanmağın vaxtıdır.
Evə çatdım, ayaqqabılarımı soyunub otaqda gəzişdim. Bir fincan çay dəmlədim və oturdum. Düşündüm ki, bu gün heç nə etmək istəmirəm, sadəcə beynimi boşaltmaq. Həmin səhifəni açdım. İlk dəqiqələrdə çaşdım, çünki nə etdiyimi bilmirdim. Amma sonra bir oyun tapdım ki, çox sadə, çox aydın idi. Mən maraqdan başladım. Kiçik məbləğlər, sadə hərəkətlər – sanki uşaq vaxtı "cılız oyun" oynayıram. Qazanıram – gülürəm, uduzuram – gülürəm. Təəccüblüdür ki, itkilər məni əsəbiləşdirmirdi, əksinə, marağımı artırırdı. Mən elə bil başqa bir planetə düşmüşdüm. Orada qaydalar sadədir, nəticələr aydındır, və sən nəzarət hiss edirsən. Amma bu planetin özünəməxsus cazibəsi var – səni udur, aparır, heç hara buraxmır. Mən saatlarla oynadım. Amma bu saatlar mənə heç də yorucu gəlmədi. Əksinə, mən daha enerjili, daha canlı idim. Sanki beynimdəki bütün bloklar dağılmışdı. Bu oyun mənə o qədər zövq verdi ki, axşam saat ikiyə qədər ekrandan qalxmadım. Amma ertəsi səhər işə getməli idim, ona görə də özümü zorla soyudub yatağa getdim. Yatanda isə yenə o rəngləri görürdüm, o səsləri eşidirdim, o hissləri yaşayırdım. Və başa düşdüm ki, bu məni aparıb, amma mən bu aparamanın qurbanı olmaq istəmirəm, mən onu idarə etmək istəyirəm.
Ertəsi gün işdə həmkarlarım mənə baxıb dedilər: "Nə olub sənə? Çox gümrahsan." Mən sadəcə gülüb keçdim. Amma daxilimdə bir qərar yetişirdi. Mən oyunu öyrənmək, onun qaydalarını dərinləşdirmək istəyirdim. Həmin səhifəyə görə mən həyatıma bir az macəra əlavə etdim. Mən özümə bir büdcə müəyyənləşdirdim – yalnız o qədər ki, mənə zərər verməz, mənə stress yaratmaz. Və bu büdcə daxilində hər gün bir az vaxt ayırırdım. Tədricən öyrəndim ki, nə vaxt dayanmaq, nə vaxt davam etmək lazımdır. Mən yeni oyunlar, yeni strategiyalar, yeni yanaşmalar kəşf etdim. Və nə qədər çox öyrənirdimsə, bir o qədər maraqlı olurdu. Mənə elə gəlirdi ki, mən böyük bir puzzle həll edirəm, hər bir parça yeni bir məna verir, hər uduş isə bu puzzlinin bir hissəsidir. Amma təəccüblü olan odur ki, mən heç vaxt qarşımda böyük məqsəd qoymadım. Mən sadəcə prosesdən zövq alırdım. Və bu proses mənə o qədər yeni enerji verdi ki, hətta işdəki məhsuldarlığım da artdı. Mən daha kreativ, daha çevik oldum. Bəzən düşünürəm ki, bəlkə də mənim beynimə bir neçə il əvvəl bu oyun lazım idi. Amma yaxşıdır ki, gec olsun, tərs olmasın.
Bir gün, həftəsonunda, yağış yenə yağırdı. Amma bu dəfə mənim planım yox idi. Çünki mən artıq bilirdim ki, bu cür günlər mənim üçün ən gözəl fürsətlərdir. Çayımı dəmlədim, kresloma oturdum, musiqi qoydum, və o səhifəyə daxil oldum. Artıq orada mənə tanış olan hər şey var idi, amma hər dəfə yeni bir şey kəşf edirdim. O gün xüsusilə bir oyun diqqətimi çəkdi – bu, mənə ilk baxışdan çox mürəkkəb göründü, amma mən qərarlı idim. Dedim, əgər bunu həll etsəm, deməli, həqiqətən bacarıram. Səhər saat ondan axşama qədər o oyunla məşğul oldum. Fasilələr verdim, yemək yedim, amma ağlım hələ də orada idi. Nəhayət, axşam üstü, bir hərəkətim nəticə verdi. O qazanc o qədər böyük deyildi, amma məni elə sevindirdi ki, ayağa qalxıb otaqda rəqs etməyə başladım. Və sonra fikirləşdim – bu hiss, bu zövq, bu enerji – mən bunu başqa haradan ala bilərdim? Kino? Yox. Kitab? Yox. İdman? Bəli, bəlkə, amma bu gün yağış yağır. Bu oyun isə mənə həm zövq, həm də inam verdi. Və mən o vaxt qərar verdim ki, bu təcrübəni davam etdirəcəyəm, amma öz qaydalarımla. Mən heç vaxt itki dalınca qaçmayacağam, heç vaxt uduşa bağlanmayacağam. Bu, mənim rahatlama üsulumdur, mənim meditasiyamdır. Bir çox insanlar meditasiya üçün dağlara gedir, mən isə evdə qalıb, ekranın qarşısında öz daxili sükutumu tapıram. Bu, qəribə səslənə bilər, amma mənim üçün realdır.
O gündən sonra mənə bir neçə dəfə dostlar zəng edib dedilər: "Gəl kinoya gedək," – amma mən onlara dedim: "Bu gün mənim daxili kinom var." Onlar güldülər, amma mən bilirdim ki, nə demək istəyirəm. Mən o oyunda bəzən böyük uduşlar qazanmıram, bəzən heç nə qazanmıram. Amma mən hər dəfə öz daxili dünyamda bir kəşf edirəm. Mən öyrənirəm ki, səbir nədir, gözləmə nədir, qəbul etmə nədir. Və bu dərsləri həyatıma tətbiq edirəm. Məsələn, işdə bir layihə uğursuz olanda mən artıq əsəbiləşmirəm. Düşünürəm: bu da bir oyundur, itki var, qazanc var, əsas odur ki, davam edəsən. Və bu düşüncə mənə o qədər rahatlıq verir ki, bəzən özüm də təəccüblənirəm. Həmkarlarım hələ də fərq edir ki, mən daha az stresli, daha açıq, daha yaradıcı olmuşam. Onlar səbəbini bilmirlər, amma mən bilirəm. Mən o axşam ofisdə təsadüfən baixar mostbet saytını açanda, əslində həyatımda yeni bir fəsil başlamışdı. Bu fəsil mənə təkcə əyləncə deyil, həm də dərin bir məna verdi. Mən başa düşdüm ki, həyatda hər şey bir oyundur, amma bu oyunu necə oynamaq sənin əladır.
Bir gün bir dostum mənə zəng edib dedi ki, "Sən niyə son vaxtlar bizi aramıza qəbul etmirsən? Harada itmisən?" Mən ona açıqca danışdım ki, yeni bir hobbi tapmışam, evdə vaxt keçirirəm. O, maraqlandı və mən ona qısaca izah etdim. O da sınamaq istədi. Biz bir gün birlikdə oturub oynadıq. O, uduzdu, amma güldü. Dedi: "Bu, gözlədiyimdən daha maraqlıdır." Və o vaxt mən anladım ki, bu oyun insanları birləşdirə bilər, əgər düzgün yanaşsan. Təbii ki, hər kəs üçün deyil. Bəziləri ciddi qəbul edir, stres yaşayır. Amma mən onlara həmişə deyirəm: "Bu, oyundur, əyləncədir. Ondan artıq heç nə gözləmə." Və bu sadə fikir çoxlarına kömək edir. O gün mən dostuma bütün qaydaları, mənim yanaşmamı, limitlərimi danışdım. O, təəccübləndi ki, mən bu qədər mütəşəkkil yanaşıram. Amma mən dedim: "İntizam olmasa, hər şey dağılar." Bu da mənim həyat fəlsəfəmdir. İntizam və əyləncə – bu ikisi bir yerdə olduqda, insan nəinki zövq alır, həm də özünü inkişaf etdirir. Mən özüm bu təcrübədən çox şey öyrəndim. Mən öyrəndim ki, bəzən uduzmaq da bir dərsdir, qazanmaq da. Hər ikisi səni böyüdür, hər ikisi sənə yeni bir bucaqdan baxmağı öyrədir.
İndi, keçən müddətdən sonra, mən bu hekayəni danışanda gülümsəyirəm. Çünki mən bilirəm ki, həyatda ən yaxşı şeylər çox vaxt ən təsadüfi anlarda baş verir. O ofisdəki gecə, o yorğunluq, o təsadüfi klik – hamısı mənə indiki mənimi verdi. Mən indi daha çevik, daha açıq, daha cəsurluğam. Və bu mənim üçün ən böyük qazancdır. Bu hekayəni yazanda mən yenidən yaşadım o günləri, o hissləri. Və bir daha əmin oldum ki, həyat bir macəradır. Bu macərada bəzən sən özünü gözlənilməz yerlərdə tapırsan. Amma bu yerlər sənə yeni qapılar aça bilər. Mənim üçün o qapı açıldı. Və mən o qapıdan içəri daxil olmaqdan peşman deyiləm. Çox şey gördüm, çox şey öyrəndim, çox şey hiss etdim. Və ən vacibsi, mən öz sərhədlərimi tanıdım, öz gücümü kəşf etdim. Bu gün mənə yeni bir oyun təklif etsələr, mən həvəslə qəbul edərəm. Amma yenə eyni qayda ilə – əylənmək, öyrənmək, irəliləmək. Çünki həyat dayanmır, mən də dayanmıram. Və hər yeni gün mənə yeni bir hekayə, yeni bir təcrübə verir. Mən bu hekayələri sevirəm, bu təcrübələri sevirəm. Çünki onlar məni mən edir. Və
mostbet welcome bonus mənə ilk addımı atmağa kömək etdi, amma sonra mən öz yolumla getdim. Və bu yol gözəl idi, çox gözəl. Hələ də davam edir, hələ də maraqlıdır, hələ də yeni sürprizlərlə doludur. Mən isə bu yolda hər anı yaşamaqdan həzz alıram.
